tve movistar+
Babesle
Ofizialak
65. Donostia Zinemaldia
22/30 Iraila 2017 - #65ssiff

itxi
Bete formularioa zure datuekin, erregistratutako erabiltzaileentzako edukiak ikusteko
Sakatu hemen
Ez duzu pasahitza gogoratzen? Sakatu hemen

itxi


Oraindik ez duzu posta elektronikoa balioztatu. Posta elktroniko bat bidali dizugu, ondoko esteka sakatu behar duzu kontua balioztatzeko

Hemen zaude: Lehen orrialdea > 61. Edizioa 2013  > Zinemaldiaren Egunkaria > Gizartearen bakardadea
Zinemaldiaren Egunkaria » ZUZENDARI BERRIAK
Gizartearen bakardadea
LEVAYA BAZAHARAIM / FUNERAL AT NOON
Igandea, 2013(e)ko irailak 22

Hagar Israel barrualdeko komunitate txiki batean bizi da, ezkondu berritan. Etxea zaintzea eta gauero lanetik nekatuta eta izerditua iristen den senarrari afaria ematea da bere eguneroko afana, ia eginbehar bakarra. Noizean behin, haren azpian jartzen da, eta plazera zer izan daitekeen irudikatzen ahalegintzen da. Hagar ez da inor; ez dago irakaslea izateko ikasi zuen neskatilaren arrastorik; inoren emaztea baino ez da. Hori besterik ez.

Hagarrek ihesbide sekretua dauka, hala ere. Berak bakarrik ezagutzen duen leku isil eta baketsua: herritik kanpo dauden etxe hondakin abandonatuak, behiala norbaiten bizitoki izandako toki mamua. Han bizi du izan nahiko zuenaren ametsa. Han aurkitzen ditu bere bizitza pozten dituen altxorrak.

Egun batez, auzoko emakumeak Hagarri erregutu dio hamar urteko semea zaintzeko, ume jaio berria gaixorik dagoela eta ez dela isiltzen, eta mesedez mokaduren bat emateko seme nagusiari, bera itzuliko dela lehenbailehen. Neska gazteak konplize txiki bat aurkitu du mutikoarengan, argi txiki bat etxeko iluntasun monotonoan, eta harreman berriak itxaropena piztuko du gogo erabat itzalian. Harreman berria arriskutsua izan zitekeela jakinik ere, neskak bere toki sekretua erakutsi nahi dio mutikoari. Eta erabaki horrek bere bizitza aldatuko du, errotik aldatuko ere.

Israelgo azken urteotako zinemaren joerari jarraiki, pertsonen bakardadearen arrastoan jarri da Adam Sanderson zuzendari gaztea. Pertsonak baino, komunitatea bera lehenesten duen gizarte bat erretratatu du horrela, gizarte bat non taldearen beharrak norberaren desioak mugatu, aldarazi eta itxuraldatzeko gaitasuna daukan.

ALBERTO.BARANDIARAN

 

© Donostia Zinemaldia | Desarrollado por: Yo Miento Producciones

Webgune hau berezko eta kanpoko cookies-az baliatzen da, erabiltzaile gisa esperientzia hobea eskaintzeko. Informazio gehiago Onartzea