tve movistar+
Babesle
Ofizialak
65. Donostia Zinemaldia
22/30 Iraila 2017 - #65ssiff

itxi
Bete formularioa zure datuekin, erregistratutako erabiltzaileentzako edukiak ikusteko
Sakatu hemen
Ez duzu pasahitza gogoratzen? Sakatu hemen

itxi


Oraindik ez duzu posta elektronikoa balioztatu. Posta elktroniko bat bidali dizugu, ondoko esteka sakatu behar duzu kontua balioztatzeko

Hemen zaude: Lehen orrialdea > 61. Edizioa 2013  > Zinemaldiaren Egunkaria > Txinpantze maitea
Zinemaldiaren Egunkaria » NAGISA OSHIMA
Txinpantze maitea
Max mon amour
Larunbata, 2013(e)ko irailak 28

Beharbada, Oshimak gaizki neurtu zuen tiroa. Beharbada ez zuen ondo ulertu bestialismoa urrunegi zegoela kritikak onartu zezakeenetik, eta Max, mon amour, emakumezko diplomatiko baten eta tximu baten arteko maitasunezko istorio iradokitzailea porrot handia izan zen. Beharbada eskandalagarriegia zen, beharbada huraxe zen gainditu ezin zitekeen muga, askotan esan izan baita ama-semearen arteko intzestua eta bestialismoa edo zoofilia direla gaur egungo tabu sexualik oraindik indartsuenak; beharbada lanak ez zuen aurrekoen maila lortu, besterik gabe. Kontua da Max mon amour hau dela kritikak Oshimari inoiz barkatu ez zion filma.

Eta, hala ere, zinemagilearen ibilbide logikoaren ondorioa da. Jean Claude Carriererekin lanean hasi zenetik, surrealismo eta probokaziorako bidean beste koska bat igo beharra zeukan Oshimak. Carriere Buñuel zuzendari espainiarraren lankide estua izan zen, eta Buñuelek ikaragarri maite zuen surrealismoa eta probokazioa, ezaguna da. Horregatik, tximua etxerako ekartzen duen emakume ederraren istorio plegu askotarikoa ez da inola ere burugabea edo inprobisatua. Probokatzeko gogoa bezainbeste, gizonezkoaren voyeurismoa dago filmari eusten dion sortzezko bultzadaren atzean.

Eszena batek laburbiltzen du dena: emakumea, Charlotte Rampling ederra, biluzik dago ohean, eta halako batean izaren azpitik txinpantzea ateratzen da. Eszenak ez digu esaten zer gertatu den. Baina gizonezkoak ikusi egin nahi du, eta prostituta bat kontratatu du tximuarekin larrua jo dezan. Domaia: txinpantzea monogamoa zen.

ALBERTO BARANDIARAN

 

© Donostia Zinemaldia | Desarrollado por: Yo Miento Producciones

Webgune hau berezko eta kanpoko cookies-az baliatzen da, erabiltzaile gisa esperientzia hobea eskaintzeko. Informazio gehiago Onartzea